Η «γκρίζα ζώνη» της Μέσης Ανατολής

Tης Έφης Τριήρη – Η εικόνα που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια σύγκρουση που αρνείται να καταλήξει σε ξεκάθαρη έκβαση. Από τη μία πλευρά, η διπλωματία παραμένει ουσιαστικά «παγωμένη».

Οι απειλές μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης συνεχίζονται σχεδόν σε καθημερινή βάση, οι στρατιωτικές επιθέσεις δεν έχουν εκλείψει και κάθε νέο επεισόδιο παρουσιάζεται ως πιθανή αφορμή για γενικευμένη ανάφλεξη. Από την άλλη πλευρά, η εκεχειρία δεν καταρρέει ολοκληρωτικά, οι δίαυλοι επικοινωνίας δεν κλείνουν και οι δύο πλευρές αποφεύγουν προσεκτικά το βήμα που θα οδηγούσε σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.

Ακόμη πιο παράδοξη είναι η εικόνα στην αγορά πετρελαίου. Ενώ τα Στενά του Ορμούζ θεωρητικά βρίσκονται υπό καθεστώς υψηλού κινδύνου, ολοένα και περισσότερα δεξαμενόπλοια φαίνεται να περνούν την περιοχή με κλειστούς αναμεταδότες, μεταφέροντας εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου προς τις διεθνείς αγορές. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μια τόσο εκτεταμένη δραστηριότητα πραγματοποιείται χωρίς τουλάχιστον τη σιωπηρή γνώση των ιρανικών αρχών. Αν το Ιράν ήθελε πραγματικά να επιβάλει απόλυτο αποκλεισμό, οι ροές αυτές θα ήταν πολύ πιο περιορισμένες.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Η Τεχεράνη θέλει να διατηρεί την απειλή των Στενών του Ορμούζ ως στρατηγικό όπλο, χωρίς όμως να προκαλέσει ένα σοκ που θα οδηγούσε σε ανεξέλεγκτη διεθνή αντίδραση. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να προστατεύσουν τις ενεργειακές ροές, χωρίς να εμπλακούν σε έναν νέο μακροχρόνιο πόλεμο. Οι πετρελαϊκές αγορές προσαρμόζονται, οι μεταφορές συνεχίζονται και όλοι δείχνουν να κινούνται σε μια «γκρίζα ζώνη» μεταξύ σύγκρουσης και συνεννόησης.

Το αποτέλεσμα είναι μια ιδιότυπη κατάσταση στρατηγικής ασάφειας… Κανείς δεν κερδίζει, κανείς δεν χάνει και κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να τραβήξει το σχοινί μέχρι τέλους. Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο ρίσκο ίσως δεν είναι ένας μεγάλος πόλεμος, αλλά μια παρατεταμένη αστάθεια, που θα διαρκέσει μήνες ή και χρόνια, με συνεχείς κρίσεις, εύθραυστες εκεχειρίες και υπόγειες συνεννοήσεις, που δεν ανακοινώνονται ποτέ δημόσια.

Ίσως αυτό να εννοούσε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, όταν κάλεσε τον κόσμο να συνειδητοποιήσει ότι τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα, με ολοένα και συχνότερες κρίσεις.

Πηγή: naftemporiki.gr